Güngör Uras Olayların içinden
Biz IMF olmadan yaşamayacağımıza inanmıştık. Ama gördük ki, IMF olmadan da olabiliyormuş.
O halde nedir bu ısrar?
Unutalım IMF‘yi. İşimize bakalım.
Kriz telaşı içinde IMF’den 100 milyar dolar beklentisi yaratıldı. Derken rakam indirile indirile 15 milyar dolara kadar indirildi.

Dövizi şöyle böyle bulabiliyoruz
Bu defaki kriz milli kriz değil. Küresel kriz: Bu kriz döviz yokluğundan, arzın talebi karşılayamamasından çıkmadı. Tersine talep daralmasından çıktı.
Yatırım ve üretim için yeterli döviz var. Hem de ucuz döviz var. Ama içeride ve dışarıda talep olmadığından yatırım ve üretim yapmak isteyenler yapamıyor. Mevcut kapasitelerini kullanamıyor.
Bu kriz yatırımcıya ve üreticiye döviz dağıtmakla, kredi vermekle çözülemez. Bu kriz ancak talebin canlanmasıyla çözülür. Talep ise insanların gelirleri artınca, insanlar para harcamaya başlayınca çözülür.

Şimdilerde döviz var, talep yok
Ekonominin canlanması için, üretim ve istihdam artışının başlaması için üreticinin paraya ihtiyacı yok. Onların cebine tüm IMF dövizi konulsa ekonomide büyüme başlayamaz.
IMF parası ile ekonomiyi harekete geçirmenin tek bir yolu vardır. IMF parası tüketicinin cebine konulur. Tüketici bu parayı harcar. Talep canlanır. Talep canlanınca yatırım, üretim artar. Bu da olacak bir şey değildir.
Unutmayalım, IMF parası hibe değildir. Borçtur. Faizi düşüktür ama sonunda biz bu borcu ödemek zorundayız.
Tekrarda yarar var. IMF’den gelecek dövizin ekonominin bugünkü durumunda yararı yok. Yatırımları, üretimi, büyümeyi artıramaz. Olsa olsa bir süre için doların fiyatını düşürür. O kadar. (Ucuz döviz ucuz ithalat demektir. İhracatın zorlaşması demektir. Sonuç olarak, üretim artışına değil, üretimin daha da daralmasına yol açar. Ekonomiyi büyültmez, küçültür.)