
Taşra’da kitap seven bir insan için en büyük dost bir başka
kitap okurudur. Sait Abi Malatya’daki şansımdı. Onu caddede,
sokakta elindeki kitapları göğsüne yaslayarak yürürken
görürdüm.Kitap ve dergi, ayrılmaz bir parçasıydı. Büyük çarşıda depo
şeklindeki bürosuna her uğradığımda tek başına ise mutlaka dergi
ve kitap okurdu.
Tenkitlerini toplumun bir kesimi kaldıramıyordu. Sait Abi tenkiti
gerçeğe giden yol olarak görüyordu. “Abi milletin gönlü
kırılıyor, milletin hatırı kalıyor, biraz yumuşak olsak” diyenlere
“Hakkın gönlünün kırılması daha mı iyi?” diye cevap
verirdi.
Sait Abi sosyal yönü gelişkin biriydi.Hangi topluluk
düzenlemiş olursa olsun az buçuk fikir veren herhangi bir toplantıda onu her
zaman görmek mümkündü. Toplantı salonunda eleştirilerini ve
tenkitlerini sıralamaktan da geri durmazdı. Cem vakfının Sabancı
Kültür merkezinde düzenlediği Yaşar Nuri Öztürk’ün katıldığı
bir konferansta dinleyiciler kendisinden çok uzak olmalarına rağmen
toplantıya katılıp tenkitlerini yüksek sesle dile getirmekten geri
durmadı.
Sadece kayıtlı kullanıcılar yorum yazabilirler.
Lütfen hesabınıza giriş yapınız veya kayıt olunuz.