Yrd. Doç. Dr. Veysi ERKEN 

“Artık demir almak günü gelmiÅŸse zamandan,
Meçhule giden bir gemi kalkar bu limandan. 
Hiç yolcusu yokmuÅŸ gibi sessizce alır yol; 
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol. 
Rıhtımda kalanlar bu seyahatten elemli, 
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli. 
Biçare gönüller. Ne giden son gemidir bu. 

                                                              Engin Ardı砠         

                                                                  Veysi ERKEN 

     SavaÅŸ tamtamcıları sokaklarda, meydanlarda. Temcit pilavı gibi her gün sahnelenen gösterilere baktığımızda deÄŸiÅŸenin sadece “figüran”ların olduÄŸunu görürüz. Vurun, kırın, dağıtın, bölün ve parçalayın diye haykıran, höyküren hep aynı el. “El”ler hep sahnenin gerisinde. “El” anlayacağınız gibi yabancılar.

     Sanmayın ki, ülkenin dışında olanları kastediyorum. Ä°çteki “el”leri kastediyorum.

     Her ÅŸeyleriyle “el”

“BÖLGE HALKI PKK’LI DEĞİL MÜSLÜMANDIR”
                                                       Nusret ÇÄ°ÇEK(*)
Hemen itiraz edeceklerini biliyorum.                                          
“Aksini söyleyen yok, bizim sıkıntımız o deÄŸil.”

Yanı?
“Türban! ”

PKK belası gidermiÅŸ de türban gelince bir daha gitmezmiÅŸ!..
Zihniyet bu olunca, hangisini hanginsin yerine tercih etmekte şaşırırız.
Gözlerimiz kararır, ayaklarımız dolaşır, başımız döner…
Ä°ÅŸte o havada terör ansızın gelir karakollara saldırır, erleri ÅŸehit eder, yaralar, esir alır...
Acısı geçmeden bir deÄŸeri… Anaların yüreÄŸi yanarken baÅŸörtüleri tutuÅŸur…

DüÄŸünde Tüten Åžiir
                                                                      
                                                    Selahaddin Çekmegil

                                                                            
       Bir gelinimiz ki, o da özümüz
       Evimizin nuru, yeni gözümüz
       Talihe, kadere, biter sözümüz
       Üflerken duayı, Sermet Salih'e
       Lugat sessiz kalır, tüter közümüz...                                            

                           

                 SavaÅŸ Tamtamlarını Kimler Çalıyor?  

                                        Raci Durcan

     SavaÅŸ tamtamları kulakları sağır ediyor. Diri Türk’ten nefret eden, Ölü Türk sevicileri fulltime iÅŸbaşındalar. Ä°ki yaşında, ne olduÄŸunun farkında bile olmayan küçücük bir bebek, T.V kameraları önünde askerin kucağına itilince içim sızladı; bu yazıyı yazmaya karar verdim. Amaç insanları gözünü dahi kırpmadan ölümün üzerine göndermek mi olmalıdır? Yoksa kimsenin canı yanmadan çözüm bulmak mı? Sanki iki yaşında çocuklar gözünü kırpmadan ölüme gönderilince tüm sorunların üstesinden gelinecektir! Bunu yapan Atatürkçülük ÅŸampiyonu medyamızdır. Nedense böyle günlerde hatırlamazlar “Yurtta Sulh Cihanda Sulh” diyen  Atatürk ilkelerini. Bu konuya sonra deÄŸineceÄŸim. Öncelikle I. Dünya savaşına girdiÄŸimiz siyasi atmosferi hatırlamakta yarar görüyorum. Yeni bir Dünya savaşının eÅŸiÄŸinde buna ihtiyacımız var.

GeçmiÅŸten Ä°nönü Fıkraları                                                               

                                          Nazlı ILICAK'tan Naklen

* SHP'liler bir lokantaya giderler. Garson ne yemek istediklerini sorar. Ä°nönü, "TeÅŸekkür ederim, biz birbirimizi yiyeceÄŸiz" cevabını verir

* Bir seçim gezisinde, yanına Ä°smet PaÅŸa'nın fotoÄŸrafı ile yaklaÅŸan ve kucakta oturan çocuÄŸun kendisi olduÄŸunu söyleyen bir vatandaÅŸa takılır: "Benimle de fotoÄŸraf çektirmek istiyorsun ama seni maalesef kucağıma oturtamayacağım.. Çok büyümüÅŸsün."

* Ve fıkra gibi bir baÅŸka olay: EÅŸi Sevinç Ä°nönü "YetiÅŸ fare var" diye seslenince, istifini bozmadan karşılık verir: "Bana ne Sevinç, ben kedi miyim?"

Kendi kendime diyorum ki: ÅžiÅŸli, Kadıköy, Moda gibi semtlerde doÄŸan, büyüyen, oynayan Türk çocukları milliyetlerinden tam bir derecede nasip alabiliyorlar mı? O semtlerdeki minareler görülmez, ezanlar iÅŸitilmez, Ramazan ve Kandil günleri hissedilmez. Çocuklar Müslümanlığın çocukluk rüyasını nasıl görürler.